ห้องนั่งเล่น : อันเป็นที่รัก

 

มีน้องสาวคนนึงเข้ามาทักในเฟส
พร้อมๆ กับที่บอกว่า
'' รู้จักพี่เฟี๊ยตมา จะ 10 ปีแล้วน๊า '' 
.......

รู้สึกตกใจนิดๆ 
คงเป็นเพราะผมอาจเหมือนใครหลายๆ คน
ที่หยุดตัวเลขอายุเราไว้
.....นานมาแล้ว



วันแรกที่เริ่มเขียนไดอารีออนไลน์ 
ณ ไดอารีฮับ 
ตอนนั้นผมอายุ 16 ปี จนกระทั่งตอนนี้ ที่ไดอารีอิส
เออ แฮะ 10 ปี แล้วจริงๆ



10 ปีของคนๆหนึ่ง
ย่อมผ่านเรื่องราวมามากมาย 
ผมอาจไม่ได้เขียนอย่างที่ตั้งใจ
ใน 3-4 ปีให้หลัง



แต่ผมก็โครตมีความสุขเลย
ในเวลาที่ได้ขีดๆ เขียนๆ อะไรสักอย่างเหมือนตอนนี้
ถ้างั้นคืนนี้....
ขอผมโม้เรื่องส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ หน่อยละกัน

ครั้งล่าสุดที่กลับบ้านคือวันพุธที่ 27 ธันวาคม 2554
นั่งคุยกับพ่อกับแม่
แวะไปทักคุณยายทวด ที่หลงๆลืมๆ
แต่ก็ยังจำเหลนคนนี้ได้



เปบเปอร์ เจ้าหมาพันธุ์ค็อกเกอร์
ยังคงกระโดดโลดเต้น เล่นกับผม
เหมือนกับครั้งแรกที่ได้มันมา
ก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัย 



ก่อนกลับ 
ขอพระจากพ่อมาพกติดตัว
แล้วพ่อก็ให้หลวงพ่อโสธรเลี่ยมทองมาหนึ่งองค์
พ่อบอกให้ไปซื้อทองใส่เอาเอง เลี่ยมมาให้แล้ว

ยื่นเงินเดือนให้พ่อ
แต่เดือนนี้ให้พิเศษกว่าทุกเดือน
พอพ่อเห็นก็แอบแซวเล็กๆ
ว่าพระที่ให้ แพงกว่านะ ^^'' 

คืนวันฉลองเข้าสู่ปีใหม่
ผมไปเดินเที่ยวเยาวราชมาครับ
ตระเวนชิมอยู่ 3 ร้าน + 1 ถุงเกาลัด ครึ่งโล
ผสมแบบจีน และ ญี่ปุ่น



ปีนี้ผมเสียเงินให้ SFX เฉลี่ยอาทิตย์ละเรื่อง
ถ้าถามผมเรื่องไหนดีที่สุด
ก็คงหนีไม่พ้น
Sherlock holmes : A game of shadows



ตุลาที่ผ่านมา ครบรอบ 2 ปีที่ SSCI
บอสบอกว่า เพิ่งเขียนโปรโมทให้ไป
ก็หวังว่า ปีหน้า
จะได้อย่างน้อย 8 % ไม่งั้นมีเคือง ;)

เวลานี้ สิ่งที่มีความสุขทีุ่สุดในการทำงาน
ไม่ใช่เพราะตัวงาน
แต่เป็นเพราะพี่ๆ ที่ทำงานร่วมกัน
เหมือนกับเป็นบ้านหลังที่สองจริงๆ

หากจะบอกว่า 10 ปีที่ผ่านมา
ไม่ใช่สิ ต้อง 26 ปีกับอีกไม่กี่เดือนที่ผ่านมา
ผมอยากจะพูดอะไรที่สุดเวลานี้
แม้มันจะเลยวันแรกของปีใหม่มาแล้วก็ตาม
 

ขอบคุณสิ่งดีๆ ที่ผมได้รับอยู่เสมอมา
ขอบคุณที่พาให้ผมมาเจอคนดีๆ
และมีสติรับมือ 
ในยามที่อุปสรรคและปัญหาพัดผ่านเข้ามาในชีวิต

ปีใหม่ปีนี้
ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
เท่ากับสิ่งดีๆ ที่ผมพยายามทำและเป็นอยู่
ขอให้สิ่งๆนี้ ส่งผลไปยังครอบครัวอันเป็นที่รักที่สุดของผม

สาตุ๊ :)

=====================================================

ห้องพัก : กว่าที่เคย

พูดถึงความไม่แน่นอน
เมื่อวันศุกร์ก่อนที่บริษัทจะปิดยาว
มีคำสั่งปลดพนักงานออกทั้งสิ้น 16 คน
ส่วนใหญ่เป็นระดับหัวหน้างาน, Senior Engineer, และ Engineer level 2


หนึ่งในนั้นมีพี่ในก๊วนเราที่สนิทกันอยู่หนึ่งคน
เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นน้ำตาของพี่พัต พี่ชายที่รักที่สุดของผมคนหนึ่ง
พี่พัตร้องไห้ เมื่อรู้ว่าพี่เจฟ เพื่อนสนิทถูกปลดออกสายฟ้าแลบในเช้าวันนั้น


ทั้งแผนกเงียบกริบ และไม่มีใครทำงานได้อย่างที่เคยเป็น
สิบโมงเช้าของวันนั้น ก๊วนเราเขียนใบลาออกนอกบริษัทก่อนพักเที่ยง
เพื่อเลี้ยงส่งพี่ชายของเรา อย่างไม่เป็นทางการ


ไม่มีเหตุผลที่จะมาตอบคำถามมากมายในใจ
มีแต่คำตอบที่พอจะเดาได้แต่สุดท้ายก็วกกลับมาที่คำถามเดิม ว่าเพราะอะไร


ถึงวันนี้คำถามนั้นมันจะจางลงไป พร้อมกับๆ เรื่องราวของเทศกาลปีใหม่
ที่ระดับผู้บริหารตั้งใจ จะให้มันเลือนหายไปพร้อมกัน
แต่วันพุธที่จะถึงนี้ คงต้องมีการเรียกประชุม และชี้แจง

ก่อนที่คำตอบนั้นจะชัดเจนและมีเหตุผลเพียงใด
สิ่งที่ผมได้รับ คือความไม่แน่นอน และความสุขที่มันบั่นทอนลงไป

.....อย่างน้อยๆ ก็สุขน้อยกว่าที่เคยเป็น

Maybe, it's the last year at SSCI.
I've many plans to do but there is only one to be.

 
Another one....Morning Glory day  

 




=====================================================

กล่องข้อความ : 10 th !!

1. หวังว่าจะไม่ล่มนะ
2. ในความโชคร้ายยังมีโชคดีอยู่ ในคืนฉลองเข้าสู่ปีใหม่ ณ เยาวรา้ช
3. ทำงานมา 2 ปีกว่า เพิ่งสมัครบัตรเครดิตไปเมื่อเดือนก่อน
4. แรงบันดาลใจของไดอารีวันนี้มาจากน้องแอม
5. สิ่งหนึ่งที่หายไปในช่วงปีใหม่คือ ฟุตบอล โดยเฉพาะ ลาลีก้า สเปน 
6. หนังที่หดหู่ที่สุดและจะไม่กลับไปดูอีกในปีนี้คือ Sanctum
7. ความสุขอีกหนึ่งอย่างของวันนี้นอกจากเขียนไดอารี คือนั่งดูเทยเที่ยวไทยย้อนหลัง 
8. ของสะสมเวลานี้ คือ งานเพลงทุกอัลบั้มของวง Cocktail
9. น้ำหนักขึ้นจากวันสุดท้ายที่เขียนไดอารี เกือบ 10 กิโล 
10. I'm always somewhere :)


=====================================================

 '' ไร้ความหมาย เมื่อฉันไม่มีเธอข้างกาย
และสุดท้าย ที่ฉันนั้นจะพอทำ คือเฝ้ารออย่างคนที่ ไร้จุดหมาย '' 

Under new creation
02 ม.ค. 2012 เวลา 03:59 น.